Ik heb op mijn social media reeds foto’s en informatie gedeeld over de Meat The Victims actie in Boxtel. Er komt van het tegenfront op dit moment heel veel misinformatie en beschuldigingen, waardoor ik me genoodzaakt voel om een statement te schrijven met feitelijke informatie van deze actie. Ik wil ook graag benadrukken dat de omstandigheden van deze specifieke boerderij door een woordvoerder “ruim boven de Europese norm” werden genoemd.

English version available here

Bescherming

Beginnend bij het begin, kan ik direct uitleggen waarom het volledig onrealistisch is dat de varkens door ons besmet zouden zijn of ziek zouden zijn geworden. We zijn de stal binnengegaan met alleen onze nodige apparatuur. Over onze kleding, waarvan we zeker waren dat deze schoon was en niet gedragen was bij andere dieren in de buurt, droegen we een bioprotectie-pak. We hebben onze schoenen ontsmet en onze apparatuur schoongemaakt met desinfectiedoekjes. Deze producten hadden we aangeschaft bij een boerenwinkel en was van allerhoogste kwaliteit en specifiek voor gebruik op boerderijen.

We hebben in de tien uur dat we in de stal aanwezig waren niet gegeten of gedronken. Activisten die zieke of dode biggetjes hebben aangeraakt hebben er voor gezorgd dat ze niet meer in contact zijn gekomen met andere individuen. Overigens is er na onze actie een colonne politie een tijd naar binnen geweest zonder überhaupt hun schoenen te vegen of handen te wassen.

Daarbij zou het natuurlijk raar zijn als varkens met miniem en gedesinfecteerd menselijk contact al dood zouden gaan. De varkens lagen in hun eigen uitwerpselen, met ontstoken wonden en soms met zieke en mogelijk besmettelijke biggetjes in hun hok. In het medicijnkastje stond medicatie die een verloopdatum had van 2013, er zaten poep- en bloedspetters op de vloer en muren & er lagen lijken van biggetjes in de gang en in de hokken bij de moeders. Binnen in de stal kregen we last van onze luchtwegen en ogen, door al het stof en de sterke geur van ontlasting en ammoniak.

 

Stress

Veel mensen claimen dat de varkens te veel stress te verduren hebben gekregen tijdens de actie. Ik hoop met de volgende beelden dit beeld te kunnen illustreren. Veel varkens sliepen door, bijna alle biggetjes (behalve degenen die te ziek waren om op hun eigen benen te staan) bleven bij de moeders drinken, met elkaar stoeien en kwamen heel geïnteresseerd op de activisten af. Ze kwamen snuffelen en waren juist op zoek naar liefde.

Varkens zijn bizar intelligente wezens. Ik heb een tijdje in de stallen het gedrag van de biggetjes geobserveerd, maar kon met tranen in mijn ogen niet op een andere conclusie komen dan dat het gewoon roze puppy’s zijn. Ze waren onwijs blij eindelijk aandacht te krijgen en liefde te voelen.

Er was een varkentje dat we in spasmes op de grond vonden. Activisten hebben haar bij hen gezet en geknuffeld en gekalmeerd. Onze dierenarts kwam tot de conclusie dat ze een hersenvliesontsteking had en voor dood was achtergelaten; Op haar rug stond een markering om afgemaakt te worden. Rosie, bij de boer alleen bekend als nummer, heeft pas in haar laatste uren warmte en liefde gekend. Ze is overigens uiteindelijk afgemaakt door de veearts die direct na ons alle zieke biggetjes heeft geruimd.

De enige stress die de varkens hebben opgelopen was bijvoorbeeld de stress van te weinig stimulans, te zien aan bijvoorbeeld het feit dat de biggetjes op het staal van de hokken gingen knagen. Ook waren biggetjes andere baby’s aan het omgooien om te zeugen (wat natuurlijk helemaal niet gaat), omdat ze hun moeders zochten. Al deze gedragingen en het bovenstaande zijn in het volgende filmpje duidelijk te zien.

De toestand van de stallen

De blikken van de moeders spraken boekdelen en achtervolgen me nog steeds. Ze zagen er verslagen uit, hulpeloos en alsof ze alles hadden opgegeven. Dat was niet zo vreemd, omdat ze in stalen constructies vastzaten. Hun buiken vormden zich rond de stalen buizen en hun poten staken uit. Af en toe gingen ze staan, maar ze konden geen stap zetten, de enige optie was weer gaan liggen. Dit heeft er voor gezorgd dat we meerdere malen hebben moeten aanschouwen dat een biggetje verwond raakte en zelfs overleed doordat moeder moe door haar poten zakte terwijl de biggetjes onder de moeder stonden en aan het drinken waren.

Er hingen papiertjes boven elk varken met informatie over de geboortedatum, verwachtingsdatum, worpdatum enzovoorts. Sommige van deze moeders hadden al zes inseminaties moeten doorstaan en stonden al drie jaar in deze constructies terwijl haar kinderen om haar heen stierven of zijn weggehaald. Er waren veel meer biggetjes dan tepels, dus werd er gevochten om de melk en over moeders heen gestormd om een tepel te bemachtigen.

Er was een stal met biggetjes van een aantal dagen oud, navelstreng nog aan de buikjes vast. Ook tussen deze biggen stonden meerdere kreupele en zieke baby’s met markeringen op hun rug (zoals ze dat ook wel bij bomen doen) om binnenkort geruimd te worden. Andere, wat ‘oudere’ biggen waren met z’n allen in een iets ruimer hok gezet. Deze biggetjes waren het meest nieuwsgierig, misten duidelijk aandacht en stimulans en waren op het staal van hun voedertrog, aan elkaars staartjes, niet-functionerende tepels en oren aan het sabbelen. Ze waren bij hun moeder weggehaald, maar misten die duidelijk nog steeds. Biggetjes worden gemiddeld zo’n vijf tot zes maanden oud voordat ze naar de slacht worden getransporteerd.

Sommige zieke biggetjes waren zonder eten en drinken aan de kant gelegd om zo een langzame dood te sterven. Anderen strompelden of lagen verslagen naast hun broertjes en zusjes en moeders in het hok. Moeders werden gedwongen om in hun gevangenis toe te kijken hoe de lijken van hun dode baby’s voor zich in het hok lagen. Ik vergeet nooit meer hoe mijn blik dat van een biggetje kruiste en hij met alle kracht die hij had al vallend en opstaand naar me toe kwam strompelen om aan mijn hand te ruiken en een aai te vragen.

Communicatie tijdens de actie

Onze eis om de bezetting af te breken was dat de media de stallen mochten betreden en opnames mocht maken. Later is er door ons geprobeerd te onderhandelen om zieke biggetjes naar buiten te mogen meenemen, te verzorgen en onder te brengen bij een opvangtehuis voor varkens. Ik las dat we volgens tegenstanders de boer en zijn vrouw hebben “gegijzeld”, maar de boer is tijdens onze actie van het erf af gegaan. Mede hierdoor en de weigering van de politie om met ons te praten zijn deze onderhandelingen uitgelopen op niets. We mochten drie zieke varkentjes naar de deur brengen, kregen toen te horen dat we er ééntje uit zouden moeten kiezen of genoegen moesten nemen met niets, hebben de hartverscheurende keuze gemaakt voor degene met rottende oren (deze had de meeste overlevingskans) en kregen toen te horen dat we geen enkel biggetje mochten redden.

De boer heeft tijdens de actie het water van de varkens afgesloten. Het water in de gang was nog operabel en we hebben op een bepaald moment een waterteam in moeten zetten om met emmers de varkens van water te voorzien. De dood van deze individuen was het voor de boer blijkbaar meer dan waard om ons een lesje te leren en werd verkozen boven de optie om de media toe te laten.

Ik hoef de acties van de protesterende, vernielende, agressieve boeren niet toe te lichten, daar deze al over het hele nieuws duidelijk in beeld is geweest, maar ik wil je het volgende vragen: Vraag je eens af of dit was gebeurd als we hadden besloten in een kas met bloemkolen te gaan zitten. Vraag je eens af waarom er nu niet massaal boeren afstand nemen van deze afschuwelijke condities en media vragen om te komen kijken naar de zogenaamde dierenliefde in hun stal. Vraag je eens af hoe het er in andere stallen aan toe gaat als deze dieren in deze levende hel leven die “ruim boven de Europese standaard ligt”…

En vraag je vooral eens af waarom de boer tien uur bezetting in een stal, geweld tegen activisten, vernieling van auto’s, het gooien van stenen, grootschalig politieoptreden en een uitdrogingsdood van zijn dieren heeft verkozen boven toegang van de media voor een filmpje van de stallen.