De commotie rond Boxtel houdt nog steeds de gemoederen bezig. Na mijn vorige blogpost heb ik de publieke opinie sterk in de gaten gehouden. Het is al duidelijk wat ik tijdens de actie heb ervaren, maar ik wilde deze blogpost gebruiken om míjn opinie met jullie te delen.

English version available here

Hardwerkende boeren

Laten we even beginnen met het volgende. Ik begrijp dondersgoed dat het voor de boerenfamilie in kwestie intimiderend is om ineens over de honderd activisten en een politiehelikopter in en boven je stal te hebben. Daarbij is er geen twijfel mogelijk over het feit dat er door de activisten een wetsovertreding is begaan. Moge het wel duidelijk zijn dat Meat The Victims een vreedzame protestgroep is die geen geweld gebruikt en geen andere doelstelling heeft dan het openbaren van dierenleed en de praktijken in de vee-industrie.

Een veelgehoord argument van de tegenstanders is “die arme hardwerkende boeren”. Nu zal ik de laatste zijn die ontkent dat boeren hard werken, dat geloof ik direct. De vraag die wel opspringt is of mensen die hard werken daarmee nu uitgesloten worden van de wet. Geeft hard werken je een vrijbrief om je dieren te mishandelen en verwaarlozen? In het huidige politieke klimaat is het antwoord helaas “blijkbaar wel”, maar wij vinden dat dit onacceptabel is.

Arme varkens

Zoals ik ook al in mijn vorige blog aankaartte, vind ik het op zijn zachtst gezegd bijzonder dat veel mensen het ook normaal lijken te vinden dat varkens geruimd zouden moeten worden bij gedesinfecteerd menselijk contact. Zouden alle honden en katten die sommige activisten ongetwijfeld hebben dan ook in bosjes omvallen, denk je? Denk je dat een wild varken zomaar het leven laat als deze een gedesinfecteerde hand over z’n bol krijgt? Om het dan nog maar niet over kinderboerderijen te hebben.

Zou het lage vertrouwen in de weerstand van de varkens dan door het menselijk contact komen, of door het feit dat deze varkens zo ziek, verwaarloosd en genetisch gemanipuleerd zijn dat er bijna niets van de natuurlijke weerstand meer over is? Stof tot nadenken.

Wakker Dier: Sterfte door selectie in de veehouderij

Mochten de dieren wel moeten worden afgemaakt, dan is de enige reden daarvoor dat ze geen economisch belang meer dienen. De vleesbiggetjes worden met 5 of 6 maanden toch aan de figuurlijke lopende band naar de slacht gebracht. Uiteindelijk belanden ze dan nog steeds als leeglopende kadavers aan een haak, dus waarom het minder zielig wordt als er uiteindelijk een saucijs uit een machine wordt geperst zie ik niet helemaal.

Wat betreft de terecht- en juistheid van de actie in Boxtel wil ik eigenlijk niet te veel blijven hangen. De gehele kwestie is nu overgeleverd aan de wet. Het maakt dan ook niet zo heel veel uit wat je van de actie vind om een oordeel te kunnen vellen over het dierenwelzijn; Of eigenlijk het ontbreken daarvan.

In 2013 zijn er binnen Nederlandse veebedrijven 2.700.000.000 tot 3.400.000.000 wetsovertredingen gemaakt wat dierenwelzijn betreft. Hierbij zijn er 500.000.000 slachtoffers ernstig in hun welzijn geschaad. 1 Dat lees je goed: Vijfhonderd miljoen slachtoffers. In één jaar. 2,7 tot 3,4 miljard overtredingen. Uiteindelijk leiden maar een honderdtal zaken tot een proces verbaal. Een rapport van Dier & Recht en Varkens In Nood uit 2014 laat weten: “Als er al proces verbaal wordt opgemaakt, wordt dit vaak door een tekort aan kennis van zaken geseponeerd door het Openbaar Ministerie” en “zonder overdrijven kan gezegd worden dat vrijwel alle veehouders zich niet aan alle welzijnswetgeving houden.”

Boeren zijn natuurlijk gewoon verantwoordelijk voor hun dieren, dat wil ik ook niet ontkennen, maar dierenwelzijn en economisch belang staan dus rechtstreeks tegenover elkaar. Boeren moeten hun geld verdienen en dat is het makkelijkst met zo veel mogelijk dieren per boer, zo efficiënt en industrieel mogelijke processen & zo min mogelijk tegenwerking van controles en welzijnsorganisaties. Activisten zijn ook niet tegen boeren, maar proberen op de agenda te komen bij de politiek.

Het nadeel is alleen dat de politiek ook al jaren geen vooruitgang heeft geboekt. De vee-industrie intensiveert alleen maar meer en het economisch belang is te groot om een meerderheid te krijgen in een stemming. Om deze industrie te ‘ontmaskeren’ voor wat deze is, is er meer nodig dan een kopje thee met een minister. Dierenwelzijn lijkt een kleine voetnoot te zijn in het grote geheel dat wordt vergeleken met het economisch risico dat activisten vormen.

Grapperhaus maakt werk van aanpak dierenrechtenactivisme-incidenten

Nu ben ik wel van mening dat de steun van de politiek vooral erg symbolisch is. De vee-industrie is namelijk geen vetpot. Kleinere boeren worden door de politiek helemaal niet zo fantastisch gesteund en de marge op hun vlees is laag. Er is veel subsidiegeld voor bijvoorbeeld export, maar dit gaat vooral naar de rijkere, grote boeren. Vanuit een economisch oogpunt is het dan voor veel boeren ook onvermijdelijk om meer biggen op een kleiner oppervlak te gaan onderhouden.

Door de intensivering van de veehouderij en daarbij het harde werk dat een boer moet verzetten om een goede winstmarge te kunnen maken, zorgt dat dierenwelzijn lager op de agenda komt. Dat gaat zo ver dat er dierenwelzijnscontroleurs worden bedreigd of met geweld te maken krijgen en druk opgelegd krijgen om zo min mogelijk waarschuwingen uit te schrijven.

Karen Soeters: Grove misstanden bij de NVWA, er moeten koppen rollen!

Meat The Victims, en ik zelf ook, pleit dan ook voor overheidsbijdrage aan het overstappen naar plantaardige gewassen. Dit is beter voor het milieu, beter voor de gezondheid, maar vooral beter voor de dieren. Ik ben nog steeds van mening dat er geen enkele manier bestaat waarop je dieren elke zes maanden kan te laten bezwangeren, hun baby’s af kunt nemen, ze ziek en kreupel te laten creperen in de gang en ze uiteindelijk in drie of vier rijen opgestapeld dagenlang zonder eten en water op transport te zetten om geslacht te worden… en ondertussen van ze te houden (#boerenhoudenvandieren, iemand?) Dan heb ik het nog niet over gevijlde tandjes, afgebrande staartjes, psychologisch kapot gemaakte diertjes en onverdoofd slachten.

Het is onmogelijk om de beelden uit Boxtel te bekijken en niet in te zien dat deze levensomstandigheden erbarmelijk zijn. Het is bekend dat varkentjes net zo intelligent zijn als honden, op dezelfde manier gevoelens hebben en liefde en affectie kunnen tonen. Het is ook bekend dat ze kunnen lijden en ontiegelijk veel stress en gezondheidsrisico’s ervaren van het gehele voedselproces.

PvdD wil debat over schrijdend lot jonge dieren in zuivelketen

Voedselproces. Dieren maken deel uit van een voedselproces. In plaats van levende zielen met emoties worden de dieren behandeld als koekjes die van een band af rollen, met als enige recht lang genoeg in leven te blijven om hun economische doel te vervullen. Stel je nu eens voor dat de Meat the Victims actie niet in een varkensstal, maar in een puppyboerderij was geweest. Je hoeft je verder niets in te beelden behalve de beelden die ik tijdens de actie heb gemaakt, maar zet daar dan in plaats van biggetjes eens puppy’s neer. Wat denk je dat de publieke opinie was geweest? Hoe denk je dat de politiek had gereageerd?

Als er in plaats van halfdode biggetjes nu labradorpuppy’s in de stallen lagen, was de hele zaak direct opgerold door de politie. Dierwelzijnsorganisaties zouden op hun achterste poten gaan staan en de politiek en publieke opinie zou vol afschuw en onbegrip zitten. In dit geval wordt er zóveel nadruk gelegd op de activisten, de actie zelf, hardwerkende boeren en hoeveel de varkens onder de aanwezigheid van de activisten zouden hebben moeten lijden. Ik vraag me ondertussen maar één ding af: Waar is deze publieke verontwaardiging als het om de hel gaat waarin ze dag en nacht moeten leven? De stress die ze ondervinden van het transport, de mishandeling, de slacht… Waarom zien we biggetjes als bacon, filetlapje of rollade, maar zou niemand er ooit aan moeten denken om spaghetti met labradorgehaktballen te moeten eten?

Animal Rights: Wanneer is een varkensstal smerig genoeg om in te grijpen?

Laat de beelden nog eens over je netvlies gaan. Kijk eens naar de roze puppy’s. Wezentjes die net zo veel liefde kunnen voelen en geven als dat een labrador dat kan. Met exact hetzelfde intelligentieniveau en exact dezelfde capaciteit om te lijden. Zou het oké zijn als dit met honden of katten werd gedaan? Is dit wél te excuseren als je er uiteindelijk vijf minuten de smaak van een plakje ham op je brood voor terug krijgt? Als je met deze dieren kon praten, zou je ze dan in hun ogen aan kunnen kijken en vertellen dat hun lijden “het waard is” omdat je straks pepperoni op je pizza kunt eten?

Als je deze omstandigheden nooit aan een paar duizend labradorpuppy’s zou toewensen, waarom dan wel aan miljoenen biggetjes? Open je ogen voor deze levenslange mishandeling en verwaarlozing. Dit is geen uitzondering, dit is de vee-industrie. Sterker nog, de beelden uit Boxtel zijn “ruim boven de Europese standaarden”. Deze dieren zijn allemaal veroordeeld tot een levende hel, voor het misdrijf van geboren worden.

1 Dier & Recht, Varkens in Nood. 2014. Naleving Dierenwelzijnswetgeving in de Veeindustrie.