Omdat veel mensen vaak koeien in de wei zien staan, denken velen van ons dat melkkoeien een prima leven hebben. Lekker in de wei, met hun kalfjes knuffelen, beetje melk geven, daarna met welverdiend pensioen. Er is niks mis met de melkveeindustrie. In Nederland wordt alles prima geregeld, koeien worden niet geslacht voor melk of kaas en als koeien niet gemolken worden krijgen ze last van hun uiers… Toch?

Ga even zitten, want vandaag wil ik je graag uitleggen waarom je eigenlijk meer dierenleed veroorzaakt met het drinken van een glas melk dan met het eten van een biefstuk. Pardon? Ja. Lees je mee?

De zwangerschap

Veel mensen denken dat koeien standaard melk geven. Moedermelk wordt geproduceerd als groeivloeistof voor baby’s. Dat betekent dus dat koeien, net zoals wij, alleen melk produceren wanneer zij een kalfje hebben.

Een melkkoe wordt vanaf dat ze twee jaar oud is tot haar dood, meestal rond 4 of 5 jaar, constant zwanger gehouden. Vanaf dat moment begint de productie van melk. Om te zorgen dat de koe zo veel mogelijk melk produceert, krijgt ze onnatuurlijk eiwitrijk krachtvoer en groeihormonen en wordt ze elk jaar opnieuw bevrucht (sommigen noemen het ook wel kunstmatig geïnsemineerd, of gewoon misbruikt en verkracht, het is maar net welke naam je er aan geeft).

Dit wordt met de hand gedaan door boeren die de koe vastzetten met een touw of in een stalen rek (ja, jij zou ook tegenstribbelen als iemand z’n hand hardhandig tot aan de elleboog in je rectum forceerde) en naar de baarmoeder gaan grabbelen, of via een stang die in de koe wordt geforceerd en zo dicht mogelijk bij de baarmoederwand moet komen om zaad in te spuiten. Oja, en bij één derde van de koeien gaat dat alles mis en moet het nog eens.

Dat sperma komt overigens van stieren en wordt ‘verzameld’ met nepkoeien, of met andere stieren. De dieren worden namelijk ook aangemoedigd om elkaar te verkrachten (het ‘leveren’ van zaad is immers de taak van hun bestaan), dus wordt het zaad ook regelmatig afgeroomd van de anussen van andere stieren.

“De genetische biodiversiteit neemt af en genetische afwijkingen toe als vooral het zaad van topstieren wijd verspreid wordt. Ook kan de nadruk op het fokken richting een betere melk- of vleesproductie leiden tot minder aandacht voor aspecten als ziekteweerstand, sterkte van bouw of natuurlijk afkalven.”

Letterlijk citaat van de website van het Landelijk kennisnetwerk van houders van boerderijdieren. 1

Jo-Anne McArthur / We Animals

De kraamperiode

Wanneer een kalfje geboren wordt, wordt hij of zij meestal binnen een dag bij de moeder weggehaald. Dat is heel logisch vanuit het oogpunt van de industrie, want het kalf heeft immers zijn of haar voedingsstoffen nodig van de moedermelk en gaat dus melk drinken. Dat is natuurlijk niet de bedoeling, want deze koeienmelk is bedoeld voor de mens(?) en vertegenwoordigt direct de winst van de boer.

Een moederkoe draagt haar jong, net als mensen, negen maanden. Daarbij ontwikkelt ze, net zoals wij, hormonen, binding en moedergevoelens. Kalfjes blijven in de natuur ook ongeveer negen maanden bij hun moeder. Mede hierom worden boeren er door de zuivelorganisaties dan ook voor gewaarschuwd dat ze veiligheidsmaatregelen moeten nemen bij het omgaan met de koeien. Hetzij vanwege het verzetten tijdens de verkrachting (gek hè?) of omdat ze hun pasgeboren baby’s willen beschermen (je weet wel, net als mensen), die minder dan 24 uur van hun leven bij hun moeders mogen zijn, omdat hun voedsel/groeivloeistof zo lekker is in een bakje cornflakes.

De baby’s

Alle kalfjes worden onthoornd, want anders zouden ze elkaar in de onnatuurlijk kleine stallen namelijk verwonden. Gelukkig gebeurt dit in Nederland volgens de wet met verdoving. Dat is trouwens geen garantie dat dit ook voor geïmporteerde kalfjes zo is geweest; En met onze enorme zuivelconsumptie hebben we in Nederland ook een groot aantal geïmporteerde kalveren. Sterker nog, dit wordt gesubsidieerd door de overheid, dus hier wordt gretig gebruik van gemaakt.

Goed, terug naar de eerste dagen van een kalfje. Onthoornen is een pijnlijke ingreep die niet bepaald zachthandig wordt gedaan (onthou, alles is hier één lopende band met geldzakjes) en de kalfjes krijgen ook in Nederland vrijwel nooit iets tegen de pijn die ze de dagen na de behandeling ervaren.

Soms worden ook de staarten er af gehaald, met of zonder verdoving, omdat dit onhygiënisch zou zijn en omdat hun zuigelingendrang er voor zorgt dat ze anders de staarten van andere kalfjes gaan lastigvallen. Om deze reden zitten ze dan ook de eerste acht weken van hun leven alleen opgesloten in kleine boxen. Dit is expres, omdat ze anders aan de eerder genoemde staarten, oren of zelfs penissen gaan zuigen. Ze blijven of in deze boxen zitten, of worden in krappe groepshokken gezet.

Vlees hoort lekker mals en mooi van kleur, dan levert het namelijk het meest op. De groepshokken zijn dan ook lekker krap, want hoe meer de kalfjes hun spieren gebruiken, hoe minder mals het vlees wordt. Ook krijgen de kalfjes expres te weinig ijzer, zodat ze bloedarmoede krijgen. Daar wordt het vlees mooi blank van.

De vrouwelijke kalfjes volgen in de voetsporen van moeders, om ook als babymachine en melkmachine te dienen.

De mannetjes zijn niet bruikbaar voor de melkveehouderij, dus zij gaan naar het slachthuis. Vleeskalveren worden namelijk gefokt om zo snel mogelijk zo vet en groot mogelijk te worden, dus de kalfjes langer houden zou veel langer duren en alleen maar geld kosten. En kalfsvlees, vooral mals en blank kalfsvlees, levert lekker veel geld op.

Sterker nog, het levert zoveel geld op dat we bijna niet aan de vraag kunnen voldoen. Dus laten we vrachtwagens aanrukken vol met kalveren. Die 2-4 dagen zonder eten en drinken héél dicht op elkaar in hun eigen uitwerpselen staan. En dat wordt allemaal dus gesubsidieerd door de EU, mocht je je afvragen of de overheid deze dierenmishandeling oké vindt.

JoAnne McArthur / WeAnimals

De rest van het ‘leven’

Dus, het kalf krijgt zijn of haar ‘plek’ in de molen van de bio-industrie. Ondertussen is moederkoe al dagen, tot wekenlang aan het schreeuwen om haar baby, inclusief logische stressreacties van dien.

De dieren in de bio-industrie worden op grote schaal als machines misbruikt. Er zijn drie miljoen melkkoeien in Nederland die drie keer meer melk moeten produceren dan biologisch nodig zou zijn om haar kalfje te voeden.

Om dit vol te houden, krijgen de koeien grote hoeveelheden krachtvoedsel, groeihormonen en worden ze gefokt voor hun melkcapaciteit. Hun lichamen houden het allemaal maar nét vol, maar dat is voldoende voor de melkproductie. Een koe in de bio-industrie is niet meer waard dan het product dat zij aflevert. Vaak krijgen melkkoeien dan ook pijnlijke, mogelijk dodelijke ontstekingen in hun uiers (mastitis), pijnlijke, ontstoken hoeven van de stalvloer, spijsverteringsproblemen en kreupelheid. Ondertussen wordt zij dag in, dag uit aan machines gekoppeld die de melk uit haar uiers pompen.

De aftakeling

De aftakeling is eigenlijk al begonnen zodra een als vee gehouden koe geboren wordt. Het constant zwanger blijven en onnatuurlijke hoeveelheden melk produceren in alle daarbij komende omstandigheden houdt een koe vaak maar 4 tot 5 jaar (met uitschieters van 3 naar 7) vol. In tegenstelling tot de 20 tot 25 jaar die ze in de vrije natuur zouden kunnen worden, worden deze melkkoeien nadat ze ‘uitgemolken’ zijn niet meer economisch interessant en ‘moeten’ ze dus dood. Mochten ze in de tussentijd een teleurstellende melkopbrengst hebben, onvruchtbaar blijken, kreupel worden of een ernstige uierontsteking krijgen, worden ze eerder naar de slacht gestuurd.

JoAnne McArthur / WeAnimals

Over die biefstuk

Veel mensen mijden vlees, omdat dit duidelijk leed laat aantoont. Toch staan weinig mensen stil bij het leed dat achter zuivel schuilgaat. Het leven van een vleeskoe is al één grote lijdensweg, maar zuivelkoeien wacht precies hetzelfde lot. Alleen gaat dit vooraf aan een lange periode van verkrachting, het ontnemen van baby’s, uitputting en intensieve mishandeling. Natuurlijk doet dit niet af aan de afschuwelijke lijdensweg die vleeskoeien te wachten staat, maar het is daarom wel te beargumenteren dat er in principe meer leed schuilgaat achter een glas melk dan een biefstuk.

Wat kan ik doen?

Het is zo simpel als het laten staan van het glas melk en het kiezen voor één van de verrukkelijke opties die er onder de plantaardige melk te vinden zijn. Lees hier mijn artikel over alternatieven voor melk. Ze zijn namelijk super lekker, hebben alle vitaminen en mineralen van koeienmelk, er is er één (of twee… of drie… of acht) voor ieders smaak en ze hebben ook nog eens een goede invloed op onze gezondheid. Lees hier verder waarom zuivel eigenlijk helemaal niet zo gezond voor ons is als wordt gezegd.

Het volledig vermijden van zuivel gaat overigens helaas wel iets verder dan alleen het vervangen van melk, kaas en boter. Wist je bijvoorbeeld dat melkpoeder een toevoeging is die in héél veel voedingsmiddelen wordt gebruikt? Lees hier binnenkort meer over.

Bronnen

Header (foto): JoAnne McArthur / WeAnimals – http://www.weanimals.org/

1 https://www.levendehave.nl/dierenwikis/runderen/kunstmatige-inseminatie-bij-koeien

2 http://www.ybema.org/html/gevaar.htm