Wanneer de mens het heeft over de aarde die vergaat, vergeten ze vaak dat de natuur zich uiteindelijk zelf aanpast aan de condities die haar wordt gegeven. De kans dat de mens de volledige aardbol heeft vernietigd voordat de mensheid zichzelf heeft vernietigd is nihil. Zo zijn er diersoorten die leven op plaatsen waar de mens het nooit zou uithouden. Met kunstige aanpassingen overleven en floreren zij bij de meest extreme condities. In deze blogpost vijf diersoorten die in bijzondere omstandigheden leven.

Onder het ijs

De Lyssianasid amphipod is een soort garnaaltje dat een heel stuk dieper onder het ijs gevonden is dan waar de mens nog leven mogelijk hadden verwacht. Ze eten zeewier en af en toe een dood dier. Deze dieren gaan af op chemische reacties in het water, dus worden aangetrokken tot vlees en rottende karkassen. Er doen geruchten de ronde over een man in Melbourne die met onwijs veel ongeluk een voedende groep van deze beestjes verstoorde die tot bloedens toe aan zijn benen zijn gaan bijten. Hij heeft er gelukkig geen gevolgen aan overgehouden, voelde geen pijn van het bijten en de ‘aanval’ schijnt erg uitzonderlijk te zijn. Je hoeft dus niet bang te zijn voor duivelse piranha-garnalen. Wat wel tof is, is dat deze garnaalachtigen op de zuidpool zijn waargenomen onder wel honderdtweeëntachtig meter ijs.

In hydrothermale bronnen

Diep in de zee bestaan bronnen van wel vierhonderd graden Celsius. Hier leven onder andere bacteriën en reusachtige kokerwormen. Een uitzonderlijke bewoner is een slak; de Crysomallon Squamiferum. Hun slakkenhuis is sterk genoeg om de druk in de oceaan aan te kunnen en heeft onder andere een laag van ijzersulfide ter bescherming. Waar de meeste slakken een zacht en kwetsbaar onderlijf hebben, heeft deze slak daar een speciale techniek voor gevonden. Over het onderlichaam van de slak groeien allemaal schubben, ook gemaakt van ijzersulfide, waardoor ze een soort beschermend pantser hebben.

Bij vulkanen

De Megapodius Laperouse (Marianenboshoen) is een zwarte vogelsoort op hoge pootjes, die een kakelend geluid maakt en vulkanen, palmen en kokosbloesemplantages tot zijn leefgebied rekent. Ze leven in het bos en eten insecten, kreeftachtigen en plantaardig voedsel. Vanwege het verlies van hun leefgebied, bejaging, uitheemse jagers en het stelen van eieren door de mens waren er in 2012 nog maar 1500 tot 1700 exemplaren over. Ze gebruiken geothermale warmte om hun eieren te begraven en kiezen dus regelmatig de as van een vulkaan als incubator. Ze groeien in hun ei ook veel verder dan de meeste andere vogelsoorten, dus komen ‘volwassener’ het ei uit. Ze kunnen daarom na de eerste dag al vliegen!

In het donker

Licht is geen vereiste voor leven. Ook in grotten waar nooit licht binnendringt wonen unieke duizendpoten, hagedissen, spinnen, slakken en kevers. Een voorbeeld is de Eurycea rathbuni, ook wel de Texas blind salamander genoemd. Deze soorten hebben vaak (je raadt het al) slecht zicht, minder pigmentatie van de huid en een traag metabolisch systeem. Dit klinkt misschien alsof ze minder capabel zijn dan soorten die wel eens een zonnestraaltje meepakken, maar niets is minder waar. De functies die namelijk verminderd zijn of zelfs ontbreken bij deze soorten worden weer gecompenseerd door versterkt gevoel via haar of antennes of een scherper gehoor. De organen en de werking daarvan zijn zodanig aangepast dat deze dieren als de beste kunnen overleven in een grot, maar het daarbuiten niet lang zouden redden.

In de ruimte

Tardigrada, beter bekend als beerdiertjes leven vrijwel overal. Je kunt ze vinden in mos, onder dakpannen en in beekjes of meertjes. Beerdiertjes houden van water. Ze lijken niet zo zeer op beren, maar meer op een soort rupsjes op pootjes met een ronde snuit, als die een lengte van 0,05 tot 1,2 milimeter hadden. In 2007 hebben wetenschappers deze diertjes onderzocht terwijl ze een ruimtereis maakten. Ze hebben de diertjes tien dagen lang zonder enige bescherming in de ruimte losgelaten waar ze een vacuüm, kosmische straling, uv-straling en extreme kou hebben ondervonden. Beerdiertjes kunnen tot wel tweehonderd graden onder Celsius in leven blijven. Sommige van deze dieren keerden na hun ruimtemissie dan ook weer levend terug op aarde. Beerdiertjes kunnen zichzelf in een soort overlevingsmodus zetten, waarbij ze verschrompelen en zo dertig jaar kunnen overleven. Enkele waterdruppels is al genoeg om ze weer ‘tot leven te wekken’.

boek Owen W, Listomania, 2011.

bron http://bizarrecreature.blogspot.com/2015/03/creature-168-crysomallon-squamiferum.html

bron https://www.birdlife.org/worldwide/news/incredible-%E2%80%9Cincubator-bird%E2%80%9D-be-saved-rat-removal-pacific-island

bron https://www.abc.net.au/news/2017-08-07/teens-legs-attack-sea-creatures-identified-by-musuems-victoria/8782634

bron https://www.micropia.nl/nl/ontdek/microbiologie/beerdiertje/https://www.livescience.com/57985-tardigrade-facts.html